Zijn laatste jas

Jaar in jaar uit kon je de klok erop gelijk zetten: Sinterklaas was het land nog niet uit of de eerste kerstkaart viel op de deurmat, en die was steevast van Jan. Jan nam een bijzondere plek in binnen de vereniging; gevormd als hij was door hoe hij over de club dacht en voelde en door wat hij voor de vereniging deed. Zijn gedachten, emoties en daden waren deel geworden van zijn ziel. Als je in zijn ondeugende pretogen keek zag je een mooi mens en voelde je zijn warme en positieve energie. Ja, Jan was geliefd. Zijn favoriete muziekstuk was ‘Land of Hope and Glory’. Dat legde ik graag voor hem op de lessenaar.

Op de uitvaartdienst na zijn overlijden werd stil gestaan bij Jans inzet voor de muziekvereniging – zíjn muziekvereniging – gedurende een groot deel van zijn leven. Na de dienst reed er een lange stoet naar de begraafplaats, onder begeleiding van de monotone klanken van de kerkklok. Het dreunen van de hamers op de kerkklok waren voor mij geen klanken van verdriet, maar van blijdschap en dankbaarheid, dat ik als dirigent in Jan zijn leven heb mogen komen. Een laatste jas heeft geen zakken. Toch zou het me niets verbazen als Jan er, met zijn ondeugende grappen, stiekem toch zakken in heeft gezet, op weg naar het land van hoop en glorie. Dat ze dan gevuld mogen zijn met jouw liefde en harmonie Jan!

Het is ondertussen alweer een paar jaar geleden dat zijn stoel in het orkest leeg bleef, maar elk jaar als de decembermaand in aantocht is denk ik weer even terug aan de eerste kerstkaart die altijd op mijn deurmat viel.

Bekijk het overzicht van al onze columns.